Ik vind dat deze tekst een extra aanvulling behoeft. Hoewel de tekst gewaagd is heb ik persoonlijk behoorlijk wat problemen met de tekst. Zo heeft de schrijver nogal wat aannames over hoe een anarchistische wereld er uit zal komen te zien. Hij vult hier zaken tot in detail in die ik persoonlijk in ieder geval heel anders zie. Een voorbeeld hierbij is het verhaal in de tekst rondom huisvesting en woningbezit. De schrijver, Scott, stelt hierbij te makkelijk dat ‘in een anarchistische samenleving zal het zus en zo gaan.’ Dat kan gewoon niet. Dergelijke zaken zullen in de toekomst zichzelf ontwikkelen. We kunnen hier wel overdenkingen over hebben, of voorstellen, maar zeker rondom dergelijke specifieke zaken zal dit pas werkelijk vorm krijgen als de tijd daar is.

Uit de discussie over de tekst en het onderwerp criminaliteit en de bestrijding daarvan kwamen een aantal zaken naar voren waar onze aandacht naar uitging. Hierbij vonden we dat de tekst te weinig de tijd nam om dingen uit te werken of dat deze gewoon weg geen aandacht had voor achterliggende gevolgen. Daarnaast heeft de schrijver een soms erg vreemde en ook inconsistente redenering.

De schrijver:
- stelt aan de ene kant dat criminaliteit zal verminderen, een aannemelijk argument. Maar bij het geval van criminaliteit in een anarchistische samenleving (wat criminaliteit is wordt geformuleerd maar naar mijn mening veel te bondig) stelt hij dat er geen reden is tot dialoog maar vooral voor handelen: “Anarchists are not […] and autocratic jurists.” pag 4. Hierbij lijkt hij weinig kritisch te denken over de achterliggende gedachte van deze definitie en het afhandelen van een conflictsituatie tussen een crimineel en het slachtoffer. Aan de andere kant stelt de schrijver dan weer wel, en ik denkt dat deze daarin correct is, dat criminaliteit (bijvb. geweld en ‘roofgedrag) in een anarchistische samenleving enkel bedoeld is om anderen te overheersen en dat dit in strijd is met de basisideeën van een anarchistische samenleving en dat deze bewaakt moeten worden.

- stelt in eerste instantie dat er in een anarchistische samenleving niet zoiets bestaat als straf: “In an anarchist societey there is no punishment for crime, only social remedie.”pag 6. Een stukje verder in de tekst heeft hij het echter over het verbannen van mensen, en waar dat niet mogelijk is, stelt hij voor hen op te sluiten in gevangenissen. Als dit geen straf is, dan vraag ik me af: wat wel? Er is hier traditioneel en theoretisch gezien natuurlijk sprake van de altijd aanwezige contradictie en het spanningsveld van de individuele vrijheid vs. die van ‘de groep’ (bestaande uit individuen).

- binnen een anarchistische samenleving met gevangenissen, zijn binnen deze gevangenissen hiërarchische verhoudingen, en ook tussen de gevangenis zelf en de mensen daarbuiten. De schrijver tipt dit niet aan maar dit is naar mijn mening zeker wel een onderwerp dat van belang is dat dit ook aanwezig is. Wie gaan de mensen binnen in de gevangenis opsluiten en hoe doen die dit dan? Er is in ieder geval op dit moment ook sprake van overheersing.

- Gevangenen zijn volgens de schrijver dood?!: “Those who are […] For practical reason they are dead.” pag8. Dit druist in tegen elke vorm van menselijke compassie die juist binnen anarchisme zo belangrijk is in de relaties tussen mensen.

Tot slot moet ik zeggen dat de eindconclusie van te tekst wel prettig realistisch is. Hierbij meent de schrijver dat tijdens het vormen van een anarchistische samenleving het afschaffen van het huidige strafsysteem/ gevangenissen niet direct gerealiseerd zal zijn. Gevangenen van het oude systeem zullen waarschijnlijk nog aanwezig zijn. Hierbij zal moeten worden gekeken wie terug kan keren in de samenleving en wie (misschien wel) niet.

Criminaliteit is een erg lastig vraagstuk waar we nu geen antwoord op kunnen formuleren en ik denk zelf dat criminaliteit ook nooit totaal zal verdwijnen. Ook zal een anarchistische samenleving criminaliteit niet 100% kunnen bestrijden of voorkomen, maar, dit kan in geen enkele samenleving denk ik. Ook in het huidige systeem worden er veel misdaden gepleegd en er zijn genoeg mensen die hiermee weg komen. Dit moeten we niet vergeten.

Dit is een geweldig goed stuk van jou ga zo door.
Ik hamer er al jaren op dat dingen niet vanzelf opgelost worden maar dat daar stijd voor nodig is dat kan op allerlei manieren.
Dit is oa ook een reden dat we een vrije radio hebben opgestart die helaas hopelijk tijdelijk op z’n gat ligt we zijn van plan terug te komen maar daar zijn mensen voor nodig maar niet van het commerciele type maar mensen die alternatief nieuws in de ether en internet willen brengen.
Een ander probleem dat als je mensen vindt dan is de kans groot dat het een alleen muziek (vaak de harde en mensen wegjagende soort)zender wordt en het klinkt raar maar je ziet het vaak gebeuren dat er steeds minder inhoud is en meer takkeherrie.
Inhoud is echt hard nodig we moeten het echt over de huidige problematische onderwerpen gaan hebben en hoe dingen te verbeteren er gebeurd veel om ons heen waar we echt wel iets mee kunnen. Eigen media zijn heel belangrijk om dingen te verspreiden maar het is beter om aan te sluiten bij wat mensen al weten dan draagt het nog verder.
Ik zeg het al jaren dat we nu eens echt iets aan die negatieve propaganda moeten gaan doen.
Krakers moeten solidair met huurders en kopers zijn, huurders en kopers moeten solidair met krakers zijn anders komen we er echt niet.

Op 17 juni bespraken mensen van de AGN de tekst “The Economy of Freedom”, uitgebracht door de Solidarity Federation (SolFed). De tekst komt met een uitgewerkte schets van hoe een anarchistische, preciezer gezegd een libertair communistische, economie georganiseerd zou kunnen worden, een economie na de val van het kapitalisme, een economie die deze economie vervangt. Het stuk geeft dan ook eerst een analyse van wat er zoal mis is met het kapitalisme: de ongelijkheid, de verspilling vanwege de productie van onzin-producten die ons in de maag worden gesplitst met verkoop-manipulatie, de concurrentie en wat er aan narigheid uit voortvloeit, het doorgedraaide ieder-voor-zich-individualisme. Daarna krijgen we te lezen wat libertair communisme – het alternatief van SolFed – inhoudt. Ten slotte wordt dan een alternatieve, langs libertair communistische lijnen ingerichte economie en maatschappij geschetst: hoe er geproduceerd wordt, hoe we beslissen wat er geproduceerd wordt, hoe de consumptie geregeld wordt, hoe de vrijheid om bij te dragen aan de maatschappij, en de vrijheid om te nemen wat je nodig hebt, gecombineerd en geregeld wordt zonder hiërarchie en dwang, maar tegelijk op een verantwoordelijke en niet-vespillende manier.

De tekst gaf aanleiding tot flink wat discussie. Mensen waren het er om te beginnen over eens dat de tekst nuttig was, en helder geschreven, met alledaagse, herkenbare voorbeelden, zonder nodeloze moeilijkdoenerij. Maar er kwamen een reeks kritische observaties en discussies. Zoals: Bij de analyse van het kapitalisme lag de nadruk erg op wat dit betekent voor consumptie. Er was slechts weinig aandacht voor de sfeer van de productie zelf, hoe het toegaat op de werkplek waar de daadwerkelijke uitbuiting plaatsvindt, en hoe dat veranderd zou kunnen worden;

Bij de schets van een libertair communistische economie ontbrak de behandeling van de vraag hoe een libertair communistische maatschappij economische relaties, hadden el zo, kan organiseren met maatschappijen die nog ‘gewoon’ kapitalistisch zijn. Het zal niet mogelijk zijn om in alles zelfvoorzienend te zijn, dus zulke handel is nodig. Maar hoe dan?
In een libertair-communistische maatschappij is er maximale autonomie van plaatselijke gemeenschappen, verregaande decentralisatie; ieder kan kiezen waar en hoe zij of hij leeft. Levert dat niet het gevaar dat gemeenschappen als het ware rivalen van elkaar worden, dat een bepaalde gemeenschap helemaal haar eigen ding doet, ook als dat consequenties heeft voor de rest van de maatschappij? Bijvoorbeeld als een gemeenschap een gebied bewoont waar zich een voor andere gemeenschappen nodige grondstof bevindt, terwijl die gemeenschap schade van de winning ervan vindt en er dus néé tegen zegt, daarmee de belangen van anderen rakend? Het gevaar werd door gesprekspartners onderkend, maar op basis van vrijheid, federalisme en respect voor autonomie zouden compromissen mogelijk moeten zijn bij zoiets, het maakt deel uit van het leerproces van het vormen van een libertair communistische maatschappij.

Er kwam ook discussie over plaatselijk zelfvoorziening in delen van wat uiteindelijk toch ook een wereldgemeenschap is. Het is niet in principe verkeerd dat mensen voedingswaren consumeren die heel ergens anders geproduceerd worden? Rijst willen eten hier, boerenkool nuttigen in een tropisch land… Zolang de productie van dit alles plaats vindt in vrije verhoudingen en niet ten koste gaat van de plaatselijke productie voor het dagelijks leven, is dit best, zolang gemeenschappen maar werkelijk zelf de controle hebben, zolang gemeenschappen niet gedwongen worden om – een bestaand voorbeeld – sperzieboontjes te verbouwen in Ethiopië voor de Europese markt, terwijl mensen in Ethiopië verhongeren.

Ook werd er op gewezen dat de focus wel erg op schaarste lag. Maar juist relatieve overvloed van wat we nodig hebben – dus niet iedereen perse een eigen DVD-speler; gemeenschappelijke voorzieningen op allerlei punten zijn wenselijk zo bepleit de tekst en zo waren mensen het ook wel eens – maakt werkelijke gelijkheid in vrijheid mogelijk. Bij tekorten komt juist de angstige hebzucht bovendrijven, en krijg je toch weer ellende.

Een belangrijk discussiepunt was het vraagstuk hoe in een libertair communistische maatschappij mensen konden nemen wat ze nodig menen te hebben. De tekst kwam met een soort rantsoeneringssysteem waarbij mensen aannemelijk moeten maken dat zij b een bepaald product nodig hebben, en zich daar desnoods dus voor moesten verantwoorden: elk half jaar een nieuw pak , dat was een voorbeeld. Dat heeft, vonden we, beslist autoritaire ondertonen. Een staf van mensen zou dat dan gaan beslissen. Met welk recht? En waar bleef de eigen verantwoordelijkheid en keuzevrijheid van mensen dan. Voor veel basisproducten is rantsoenering sowieso al niet nodig. Als brood, melk,dat soort dingen, gewoon kosteloos beschikbaar zijn gaan mensen echt niet enorm inslaan; het spul bederft immers. Het enige dat hoeft te gebeuren is, per gemeenschap of wijk (niet per individu!) bijhouden hoeveel er per periode gebruikt wordt, zodat men daar bij de productieplanning rekening mee kan houden.

Er was aanleiding voor nog veel meer discussie, lang niet alles is even uitputtend behandeld in de bescheiden tijd die ervoor was, maar bovenstaande dingen geven wel een indruk van zowel de tekst als van de gedachtenwisseling die naar aanleiding ervan plaatsvond.

Peter Storm

Anarchie is strijd voor het leven, niet voor de dood.

Naast veel stilte van de kant van de radicale beweging in Griekenland na de massale demonstraties op 5 mei en de tragische dood van drie mensen in een bank die bij de rellen in brand vloog, zijn er een aantal ronkende verklaringen verschenen waarin de schuld voor de dood bij de eigenaar van de bank gelegd wordt, die immers de werknemers gedwongen had in de bank te verschijnen en geen deugdelijke veiligheidsvoorzieningen aangelegd had. Onderstaande verklaring vindt die houding te makkelijk en zelfs laf. De verantwoordelijken zijn in de eerste plaats degenen die de bank in brand hebben gestoken. En het feit dat algemeen aangenomen wordt dat dat anarchisten zouden kunnen zijn, zou te denken moeten geven.

Enkele aantekeningen vooraf

1. Op 5 mei hebben drie mensen het leven verloren in een brand in de Marfin bank in het centrum van Athene, tijdens een van de grootste demonstraties die de Griekse hoofdstad ooit beleefd heeft.
2. 200.000 mensen namen daaraan deel. Voor het eerst schaarde zelfs de Communistische Partij, die doorgaans patriottisch, sektarisch en gezagsgetrouw is, zich bij tienduizenden demonstranten die een poging deden het parlement binnen te dringen dat op dat moment bijeen was. Hun secretaris-generaal was later zelfs gedwongen om te verklaren dat het blok van de CP slachtoffer was geworden van provocaties door fascisten die met rode vlaggen zwaaiden en waarvan beelden opgenomen zijn dat ze staan te roepen om het parlement in brand te steken.
3. De werkers bij de massamedia waren allen in staking. Niets werd bericht over de mobilisatie in de ochtend. Meteen nadat de drie doden bij de Marfin bank aangekondigd werden, werd de staking opgeheven.
4. De manager van de Marfin-vestiging in Stadiou-straat had de werknemers gedreigd dat ze hun baan zouden verliezen als ze aan de staking deel zouden nemen en niet op hun werk in de bank zouden verschijnen – die, zo blijkt achteraf, geen nooduitgangen had of andere veiligheidsvoorzieningen voor werknemers in geval van brand.
5. Vgenopolous is een succesvolle grote kapitalist die gesteund wordt door Arabisch en ander kapitaal en onder andere Olympic Airlines heeft gekocht en CEO van Marfin Investment Group is, die door veel media op een voetstuk wordt geplaatst als de “oplossing voor de Griekse economische problemen”.

Over de gebeurtenissen op 5 mei

In december 2008, tijdens de rellen die volgden op de moord op Alexander Grigoropoulos, beantwoordde de anarchistische/antiautoritaire scene de fascistische appellen van de media naar herstel van recht en orde met de leus: “jullie hebben het over winkelruiten, wij over mensenlevens”. Een of andere gevaarlijke tolerantie van hypocrisie bewerkstelligt nu dat sommige mensen mogen praten over het ontbreken van brandbeveiligingsmaatregelen in de bank, een Orwelliaanse omkering van de werkelijkheid staat ze toe om de tragische dood van drie arbeiders te beschrijven alsof het een simpele huishoudelijk ongeluk zou zijn.

Begrijpen we dan niet dat dit precies de NAVO-taal is van ‘collateral damage’? Begrijpen we niet dat de protesten tegen het te verwachten cynisme van een zakenman die werknemers dwong om in de bank te blijven, het bloed van niemand z’n handen zal afwassen? Begrijpen we niet dat door het gebruiken van de tactieken van het Beest, je daar zelf erg veel op gaat lijken?

In een demonstratie op de 6e mei 2010 in het centrum van Thessaloniki, georganiseerd door de Unie van Publieke Artsen en ‘First degree unions’, een van de vele demonstraties om te protesteren tegen de aanval zonder precedent op de collectieve contracten en arbeidsrechten, lonen, welvaarts- en pensioenvoorzieningen om de wensen te dienen van de IMF- en EU-economie van bankiers, riepen veel anti-autoritairen in het slot-contingent van de demo herhaaldelijk: “Het was moord, we hebben geen illusies – de Staat en Vgenopoulos hebben de arbeiders vermoord.” Voor sommige mensen is een makkelijke conclusie inderdaad geruststellend: “De Staat en Vgenopoulos zijn mensen aan het vermoorden”. Maar beseffen ze wat dit feitelijk betekent en wat de gevolgen zijn van dit wishful thinking?

We weten niet precies wat er gebeurd is bij Marfin in de middag van de 5e mei. Wat we wel zeker weten is dat toen we het tragische nieuws hoorden, niemand in onze kringen in de positie was om met absolute zekerheid het oordeel van de media te verwerpen. En dat was ook tragisch. Omdat als wij niet geheel ondenkbaar kunnen verklaren (in de eerste plaats aan onszelf) dat wat gebeurd is misschien iets te maken had met mensen uit onze scene, dan hebben we de omstandigheden klaargemaakt voor tragedies als deze (of het nu door fatale onverantwoordelijkheid is, kwaadaardigheid of gevaarlijke tactieken).

Bij een algemene opstand kunnen door onbeheersbare omstandigheden doden vallen – dat is in LA gebeurd, en het is in Argentinië gebeurd. Maar niemand kwam op het idee om de schuld te leggen bij een georganiseerde oppositionele politieke beweging. Het simpele feit dat de drie vermoorde mensen in de Marfin bank in verband gebracht worden met anarchisme, wijst op de grote verantwoordelijkheid van anarchisten. Wie kan echt de tolerantie jegens voorhoedegedrag negeren, wie kan de minachting van leven negeren?

Natuurlijk, anarchisten zijn ervaren, ze hebben zoveel banken in brand gestoken en niemands leven kwam daarbij in gevaar… Natuurlijk, Vgenopoulos dwong de werknemers om in de bank te blijven, had geen brandbeveiliging… Ongeacht wat we zeggen, de verantwoordelijkheid kan niet afgeschoven worden. Als zelfs maar een minuscuul aantal mensen die zichzelf als anarchist omschrijven onverantwoordelijk genoeg zijn om een gebouw in brand te steken waar mensen in zitten, moeten we onszelf afvragen hoe deze onverantwoordelijkheid toegestaan is en gecultiveerd werd… Als we, en dat is nog erger, de basis gelegd hebben voor de grootste daad van provocatie in het naoorlogse Griekenland, dan overstijgen de gevolgen op langer termijn zelfs de tragedie van de drie moorden.

Het antwoord is niet de zalvende verklaring dat “de vijand nergens voor terugschrikt”. We weten wat er gebeurd is bij de Piazza Fontana in Milaan en de Scala in Barcelona. Het antwoord is de opbloeiende oppositie, die zijn wortels verspreidt in alle sociale groepen in het hele land, met hard en koppig werk, wederkerigheid, solidariteit en een geest van gemeenschap en kameraadschap. het antwoord is gemeenschappelijke strijd voor leven, niet voor dood.

Getekend door:

Panopticon publishers/journal
Editions des Etrangers
Stasei Ekpiptones Editions
Black Pepper of Euboia
Nyktegersia Journal
Exarcheia Editions

vertaling: globalinfo.nl
Origineel: http://www.anarkismo.net/article/16572