January 16th, 2012 
Een lezing van Michael Albert (1946) met de titel ‘Remembering Tomorrow’ naar aanleiding van zijn gelijknamige boek. Michael Albert (1947) is sociaal activist, mede-oprichter van Z-Communications en professor economie op de universiteit van Portland (US).
In de lezing analyseert Albert de stand van zaken van de huidige libertaire anti-kapitalistische beweging en ‘breder links’, en welke lessen er uit het verleden te trekken zijn. Dit doet hij aan de hand van zijn eigen ervaringen. Met name die uit de bewegingen tegen de Vietnamoorlog, mei-’68, arbeidersbewegingen en de anti-globaliseringsbeweging uit de jaren ’90. Maar zijn boek is niet direct een geschiedenisboek en ook geen biografie. Maar een boek dat in feite geschreven is voor de generatie van nu met lessen uit verleden en zijn ervaring als sociaal activist voor een betere toekomst. Hij stelt namelijk dat er een groot probleem is, we winnen niet.
In zijn lezing duid Albert een aantal problemen aan van de huidige sociale beweging en die van weleer. We winnen niet niet, omdat de tegenpartij zo sterk is, maar omdat we niet goed zijn in wat we doen zo stelt hij. Albert zet hierbij een aantal gerelateerde problemen uiteen waar we aan zouden moeten werken. Niet omdat hij denkt dat we perfecte mensen zijn, ‘gelukkig niet’, zo stelt hij, ‘want als dat zo zou zijn, als we exemplarische geweldige mensen zouden zijn die niet beter zouden kunnen doen, zouden we een groot probleem hebben.’ Als we daarmee namelijk nu, of in de hoogtijdagen van de sociale bewegingen al niet vooruit konden komen, dan zou de strijd niet te winnen zijn. Dit zou namelijk veronderstellen dat om te winnen, enkel de tegenpartij het slechter zou moeten doen. En dat gaat ze niet doen zo stelt hij.
Al met al een erg nuttige lezing met erg veel nuttige lessen, leuke leerzame anekdotes en goede vragen voor de toekomst.
Hieronder is de lezing ‘Remembering Tomorrow’ van Michael Albert te bekijken:
Disclaimer: De video’s, teksten etc. op de website zijn volgens de AGN waardevol qua informatie en ter discussie en reflectie. Wij onderschrijven deze echter niet niet per sé (in geheel). Hetzelfde geld voor de auteurs, sprekers etc. Kritisch kijken, lezen, luisteren en discussiëren is volgens ons fundamenteel voor gezonde sociale beweging.
Posted in 
Tags: 
Denk dat je zijn idee van klasse dan ook niet moet aannemen. Hij geeft zelf al aan dat hij de werkende klasse afzet tegen een coördinerende klasse en de kapitalistische. Denk dat de traditionele twee meer dan voldoende is. (Of gewoon geen zoals Crimethinc met het idee ook de baas is slachtoffer van kapitalisme, maar is niet mijn favoriet). Zeker als je uit die thread van Libcom merkt dat hij nogal een lage pet opheeft van de werkende klasse (en hij daarom, denk ik de coördinerende klasse er tegenover moet stellen als wel creatief en dergelijke), maar dat is een miskenning van menselijke veelvormigheid en creativiteit, en daarmee een miskenning/onderschatting van de werkende klasse. Het risico is dan als je het hebt over iets als klasse dat dat bepaalt wordt door hoe je je gedraagt of welk werk je doet, precies het proces dat volgens mij wordt aangestipt door ‘beste bezetter’. Beter definieer je naar de hand van je ‘plek’ binnen het kapitalisme; ben je een ‘loonslaaf’ (term is niet zo actueel meer, denk aan ZZP’ers) of ben je de baas (heb je controle over de ‘means of production’, een manager heeft dit normaal gesproken eigenlijk niet. Hij voert slechts uit.).
Waarom dit, denk ik, belangrijk is om in te zien is omdat dan het probleem niet zo is als Albert stelt. Dat je als beweging meer moet gaan bowlen en naar voetbal moet gaan kijken, moet je zeker doen als je dat leuk vind. Volgens mij is dat een foute analyse omdat daar een verschil wordt gemaakt tussen coördinerenden en werkenden terwijl die op dezelfde wijze worden uitgebuit. En iets als voetbal bij beide groepen eigenlijk populair is. Het probleem is dus niet dat de beweging teveel bij de coördinerende groep hoort maar er het idee bestaat dat de coördinerende groep en de werkende klasse fundamenteel een andere rol hebben binnen het kapitalisme en dus andere belangen hebben. Lijkt me niet en wel lijkt het me dat dit idee bestreden moet worden, dus niet dat we allemaal maar moeten gaan doen alsof we bowlen en voetbal leuk vinden. Das veel te veel een culturele opvatting van klasse dan een economische. Denk dat het slim is die twee gescheiden te houden.
Ook omdat je dan gefundeerde kritiek op bv. MC-Donalds kan hebben zonder dat je daardoor iedereen van de werkende klasse als sukkels ziet, of in lachen uitbarst. Probleem is dus niet dat ‘revolutionairen’ deel uitmaken van de coördinerende klasse maar dat zij denken dat er een onderscheid is tussen hen en de werkende klasse (in al z’n veelvormigheid.).
Degenen die zich wel aangetrokken voelen tot zo een verhaal en daar ook op buitengewoon cynische manier gebruik van maken zijn PVV’ers. Precies die groep die Alberts ziet als de werkende klasse wordt geprobeerd aangesproken te worden met de Henk en Ingrid retoriek. Welke natuurlijk ontzettend neerbuigend is en puur kapitalistische ideologie.
Nou ja eigenlijk komt het erop neer dat anarchisten zich niet (geheel) aangesproken hoeven voelen door de kritiek van Albert.Je merkt ook dat hij uit een ander milieu komt met opmerkingen in de trant van de grootste donateur krijgt het grootste kantoor.
Ben het wel eens met de punten van nn. Ik vond de ideeën van beroeps-activist Albert sowieso al krakkemikkig en zijn project voor ‘participatieve economie’ lijkt ook vooral een intellectualistisch gedachtenspelletje. De visie van Albert is net zo onbegrijpelijk en onpraktisch als de titel van zijn boek. Hij is wel goed in uitwijden. Vorig jaar schreef hij trouwens nog een vijftal eindeloze stukken om zijn theorie te verdedigen tegenover een aantal -door hem zelf geïdentificeerde- fundamentele kritieken vanuit anarchistisch hoek. Zie oa: http://www.zcommunications.org/answering-anarchist-critics-part-3-by-michael-albert