Anarchie is strijd voor het leven, niet voor de dood.

Naast veel stilte van de kant van de radicale beweging in Griekenland na de massale demonstraties op 5 mei en de tragische dood van drie mensen in een bank die bij de rellen in brand vloog, zijn er een aantal ronkende verklaringen verschenen waarin de schuld voor de dood bij de eigenaar van de bank gelegd wordt, die immers de werknemers gedwongen had in de bank te verschijnen en geen deugdelijke veiligheidsvoorzieningen aangelegd had. Onderstaande verklaring vindt die houding te makkelijk en zelfs laf. De verantwoordelijken zijn in de eerste plaats degenen die de bank in brand hebben gestoken. En het feit dat algemeen aangenomen wordt dat dat anarchisten zouden kunnen zijn, zou te denken moeten geven.

Enkele aantekeningen vooraf

1. Op 5 mei hebben drie mensen het leven verloren in een brand in de Marfin bank in het centrum van Athene, tijdens een van de grootste demonstraties die de Griekse hoofdstad ooit beleefd heeft.
2. 200.000 mensen namen daaraan deel. Voor het eerst schaarde zelfs de Communistische Partij, die doorgaans patriottisch, sektarisch en gezagsgetrouw is, zich bij tienduizenden demonstranten die een poging deden het parlement binnen te dringen dat op dat moment bijeen was. Hun secretaris-generaal was later zelfs gedwongen om te verklaren dat het blok van de CP slachtoffer was geworden van provocaties door fascisten die met rode vlaggen zwaaiden en waarvan beelden opgenomen zijn dat ze staan te roepen om het parlement in brand te steken.
3. De werkers bij de massamedia waren allen in staking. Niets werd bericht over de mobilisatie in de ochtend. Meteen nadat de drie doden bij de Marfin bank aangekondigd werden, werd de staking opgeheven.
4. De manager van de Marfin-vestiging in Stadiou-straat had de werknemers gedreigd dat ze hun baan zouden verliezen als ze aan de staking deel zouden nemen en niet op hun werk in de bank zouden verschijnen – die, zo blijkt achteraf, geen nooduitgangen had of andere veiligheidsvoorzieningen voor werknemers in geval van brand.
5. Vgenopolous is een succesvolle grote kapitalist die gesteund wordt door Arabisch en ander kapitaal en onder andere Olympic Airlines heeft gekocht en CEO van Marfin Investment Group is, die door veel media op een voetstuk wordt geplaatst als de “oplossing voor de Griekse economische problemen”.

Over de gebeurtenissen op 5 mei

In december 2008, tijdens de rellen die volgden op de moord op Alexander Grigoropoulos, beantwoordde de anarchistische/antiautoritaire scene de fascistische appellen van de media naar herstel van recht en orde met de leus: “jullie hebben het over winkelruiten, wij over mensenlevens”. Een of andere gevaarlijke tolerantie van hypocrisie bewerkstelligt nu dat sommige mensen mogen praten over het ontbreken van brandbeveiligingsmaatregelen in de bank, een Orwelliaanse omkering van de werkelijkheid staat ze toe om de tragische dood van drie arbeiders te beschrijven alsof het een simpele huishoudelijk ongeluk zou zijn.

Begrijpen we dan niet dat dit precies de NAVO-taal is van ‘collateral damage’? Begrijpen we niet dat de protesten tegen het te verwachten cynisme van een zakenman die werknemers dwong om in de bank te blijven, het bloed van niemand z’n handen zal afwassen? Begrijpen we niet dat door het gebruiken van de tactieken van het Beest, je daar zelf erg veel op gaat lijken?

In een demonstratie op de 6e mei 2010 in het centrum van Thessaloniki, georganiseerd door de Unie van Publieke Artsen en ‘First degree unions’, een van de vele demonstraties om te protesteren tegen de aanval zonder precedent op de collectieve contracten en arbeidsrechten, lonen, welvaarts- en pensioenvoorzieningen om de wensen te dienen van de IMF- en EU-economie van bankiers, riepen veel anti-autoritairen in het slot-contingent van de demo herhaaldelijk: “Het was moord, we hebben geen illusies – de Staat en Vgenopoulos hebben de arbeiders vermoord.” Voor sommige mensen is een makkelijke conclusie inderdaad geruststellend: “De Staat en Vgenopoulos zijn mensen aan het vermoorden”. Maar beseffen ze wat dit feitelijk betekent en wat de gevolgen zijn van dit wishful thinking?

We weten niet precies wat er gebeurd is bij Marfin in de middag van de 5e mei. Wat we wel zeker weten is dat toen we het tragische nieuws hoorden, niemand in onze kringen in de positie was om met absolute zekerheid het oordeel van de media te verwerpen. En dat was ook tragisch. Omdat als wij niet geheel ondenkbaar kunnen verklaren (in de eerste plaats aan onszelf) dat wat gebeurd is misschien iets te maken had met mensen uit onze scene, dan hebben we de omstandigheden klaargemaakt voor tragedies als deze (of het nu door fatale onverantwoordelijkheid is, kwaadaardigheid of gevaarlijke tactieken).

Bij een algemene opstand kunnen door onbeheersbare omstandigheden doden vallen – dat is in LA gebeurd, en het is in Argentinië gebeurd. Maar niemand kwam op het idee om de schuld te leggen bij een georganiseerde oppositionele politieke beweging. Het simpele feit dat de drie vermoorde mensen in de Marfin bank in verband gebracht worden met anarchisme, wijst op de grote verantwoordelijkheid van anarchisten. Wie kan echt de tolerantie jegens voorhoedegedrag negeren, wie kan de minachting van leven negeren?

Natuurlijk, anarchisten zijn ervaren, ze hebben zoveel banken in brand gestoken en niemands leven kwam daarbij in gevaar… Natuurlijk, Vgenopoulos dwong de werknemers om in de bank te blijven, had geen brandbeveiliging… Ongeacht wat we zeggen, de verantwoordelijkheid kan niet afgeschoven worden. Als zelfs maar een minuscuul aantal mensen die zichzelf als anarchist omschrijven onverantwoordelijk genoeg zijn om een gebouw in brand te steken waar mensen in zitten, moeten we onszelf afvragen hoe deze onverantwoordelijkheid toegestaan is en gecultiveerd werd… Als we, en dat is nog erger, de basis gelegd hebben voor de grootste daad van provocatie in het naoorlogse Griekenland, dan overstijgen de gevolgen op langer termijn zelfs de tragedie van de drie moorden.

Het antwoord is niet de zalvende verklaring dat “de vijand nergens voor terugschrikt”. We weten wat er gebeurd is bij de Piazza Fontana in Milaan en de Scala in Barcelona. Het antwoord is de opbloeiende oppositie, die zijn wortels verspreidt in alle sociale groepen in het hele land, met hard en koppig werk, wederkerigheid, solidariteit en een geest van gemeenschap en kameraadschap. het antwoord is gemeenschappelijke strijd voor leven, niet voor dood.

Getekend door:

Panopticon publishers/journal
Editions des Etrangers
Stasei Ekpiptones Editions
Black Pepper of Euboia
Nyktegersia Journal
Exarcheia Editions

vertaling: globalinfo.nl
Origineel: http://www.anarkismo.net/article/16572